Gruwelijk slecht gezind stond ik op.

Ik keek met een scheef oog naar mijn man en de manier waarop hij keek en ademde irriteerde me. Ik vond een miljoen redenen wat hij allemaal NIET gedaan had, grommelde en vertrok toen naar de kinesist.

Mezelf oppeppend om beter gezind terug te keren, want mijn oudste is jarig vandaag.

Helaas…

Ik ging na de kinesist naar de winkel en ik blafte bijna toen manlief wilde helpen om de boodschappen uit de auto te halen. En toen was er de kers op de taart. Of beter gezegd de kaas op de spaghettisaus.

Want gisterenavond maakte ik een batch. Om ’s avonds te eten en om de rest in te vriezen.

Terwijl manlief aan het opruimen was,  de tafels voor het feest aan het klaarzetten was, vond mijn brein het nodig om boos te zijn. Want HIJ had die spaghettisaus toch ook in potten kunnen scheppen en in de diepvries zetten? In plaats van mijn normale ‘wauw mijn man doet veel’ brein, schakelde ik in full blown crazy modus.

3 potten richting diepvries, ik draai de hoek om en daar vliegt de bovenste pot uit mijn armen. Spaghettisaus tot tegen het (witte) plafond.

Ik krijste, manlief schoot onmiddellijk ter hulp.

Om daarna zoals een sprinkhaan zijn hoofd eraf gebeten te krijgen door zijn vrouw die op het hoogtepunt van haar PMDD cyclus zit.

De slechte week…

Tot dat besef kwamen we allebei toen ik siste dat hij mij met rust moest laten.

Op mijn knieën zittend tussen de spaghettisaus.

Na dat moment van besef liet ik nog een glas kapot vallen, spoot de cola door mijn neus, over mezelf en de pas gepoetste tafel en vloer, struikelde ik over de doucherand en bestelde ik 12 pizza’s met als adres… mijn bedrijf/kantoor i.p.v. ons thuisadres.

Gelukkig zorgde het besef wél dat we allebei kalmeerden.

Ik, omdat ik hardop besefte dat het mijn brein is die spelletjes met me speelt, niet mijn man.

Mijn man, die weet dat het mijn brein is, mijn ziekte, niet zijn vrouw.

Is dit leuk? Geloof me. Nee.

Niet voor ons, niet voor de kids.

Maar we benoemen het, zoeken manieren om ermee om te gaan en zijn er de rest van de dag lachend mee omgegaan. Zeker op belangrijke dagen zoals deze is humor en begrip voor elkaar heel belangrijk.

En… uitspreken dat het geen goede dag is.