Pudding. Zo voelt mijn brein aan in mijn ‘slechte’ week.

Wat is mijn slechte week?

Wel, de week voor mijn maandstonden is één van de slechte weken.

Je weet dat ik PMDD heb, een mentale aandoening die ervoor zorgt dat mijn brein even gek doet als mijn hormonen beginnen te schommelen.

En jongens, ze schommelen niet deze week, ze gaan overkop.

Ik geraak niet uit mijn woorden, weet midden in mijn zin niet meer waarover ik het heb en als ik een kamer binnenloop weet ik vaak gewoon helemaal niet meer wat ik er kwam doen.

Hoe ga ik ermee om?

Na een giga uitbarsting gisteren tegen man en kids heb ik vanmorgen een gesprek gehad met mijn meisjes en op hun niveau uitgelegd waarom mama soms zo extreem boos wordt.

Manlief weet dat hij zich best zoveel mogelijk gedeisd houdt in deze week en durft zelfs niet echt in mijn ogen te kijken. 😊

En ik? Ik probeer me erbij neer te leggen. Ik zie steeds sneller in dat ik een té groot drama maak van sommige situaties en ik blijf mezelf voorhouden dat het over enkele dagen over is.

Dat de paniek en angsten die ik voel overgaan, dat de rommel die de kids maken niet erger zijn dan vorige week en dat ik belangrijke beslissingen best uitstel tot volgende week.

Ik wou dat ik een langere Krachtbrief voor je had, eentje met misschien wat meer diepgang. Maar ik ben gewoon trots dat ik iets op papier heb gekregen met mijn pudding brein. Dus heb je zelf iets wat vandaag héél moeizaam ging? Wees gewoon trots dat je het gedaan hebt.