Gisteren zei ik NEE tegen jou en JA tegen mezelf.

Maar Kelly, wat bedoel je daar nu weer mee?

Wel eigenlijk heel simpel.

Elke maandag schrijf ik deze Krachtbrief en rond 21u zit hij in je mailbox. Gisteren door de dag was er geen inspiratie en tegen de avond piekte mijn PMDD zo hard, het deed mentaal echt pijn.

Op deze piekmomenten voel ik me zwaarmoedig, triest, chagrijnig, paniekerig en onbekwaam. Ik weet ondertussen dat het de hormonen zijn die mijn brein serieus voor de gek houden, maar op die momenten is het gewoon zwaar. Heel zwaar.

Ik ben dus bij thuiskomst gaan rusten, ben een nieuw boek begonnen, heb wat gerommeld én gegrommeld in mijn huishouden en deed tot slot mijn sportkleren aan om met mijn lang gezicht naar de fitness te gaan. Waar ik me op de fiets zorgen zat te maken over het feit dat ik deze Krachtbrief nog moest schrijven.

Weet je wat ik me toen bedacht?

Dat jouw wereld niet zou vergaan als je hem eens een keertje een dag later zou krijgen. Dat mezelf voorbij lopen, mezelf pijn doen en mezelf pushen geen enkele meerwaarde heeft. Niet voor mij, maar ook niet voor jou.

Want om Kracht te kunnen geven, heb je zelf Kracht nodig.

En die had ik gisteren niet.

Vandaag weer wel. Omdat ik gisteren NEE zei tegen jou. Mijn bed inkroop met mijn boek. En JA zei tegen mezelf.