Iedereen is gemotiveerd aan de start van het nieuwe jaar. Behalve ik.

Ik zit in kerstvakantie modus, vertraag, doe niks anders dan slapen, luieren en eten. De fitness waar ik het hele jaar trouw 4x per week heb gezeten? Die negeer ik onderweg naar ons favoriete ijssalon..

De motivatie komt meestal terug in de eerste of 2de week dat ik weer aan het werk ga. Maar toen werd mijn moeke zwaar ziek en na een lange maand, is ze overleden.

Dus de motivatie is niet gekomen. Ik ben een emo eter en dat bracht me ooit boven de 100kg. En ook nu vlogen de kilo’s eraan.

Maar begin vorige week was de spark er terug. De motivatie was aanwezig en ik stelde mezelf enkele haalbare doelen. Maar waar ik 4kg bijkom in een week, gaan die er niet terug af in een week. Dus de motivatie? Die is er nog, maar ik weet dat die over enkele weken weer even een dipje gaat hebben.

En wat is dan mijn beste vriend?

DISCIPLINE.

Consequent blijven.

Net zoals deze Krachtbrief schrijven.

Ik was vanavond gemotiveerd. Fitness, wasjes draaien, brooddozen maken voor morgen, beetje werken, opruimrondje. Ik was er bijna door en toen?

Toen stuurde iemand of ik de Krachtbrief al had verstuurd.

Kak. Nee.

Ben ik nog gemotiveerd op maandag om 21u30? Weinig.

Maar discipline heeft ervoor gezorgd dat je hem nu aan het lezen bent!