Werken. We doen het allemaal. Omdat we het graag doen, maar vooral omdat het moet. Om centjes te verdienen.

En in de kerstvakantie had ik ineens een AHA moment.

Want terwijl de wereld allerlei leuke kiekjes toonde op sociale media, van kerstmarkten tot winterpretparken en shoppingtrips, zaten wij in onze pyjama in ons bed in de living.

Dat bed stond daar omdat we onze slaapkamer lieten opfrissen/verbouwen en we vonden dat zo gezellig dat we het zelfs 3 weken langer hebben laten staan.

Maar goed. Mijn AHA moment.

2 weken vakantie, 2 weken offline, 2 weken niet werken.

Dus veel lezen, veel Netflix en veel doelloos scrollen op Sociale media.

De foto’s en filmpjes van anderen die ik zag, bezorgden me geen jaloers gevoel, maar wel een ongemakkelijke vibe dat we onze kinderen tekort deden. Want daar zaten we dan al dagen. In onze pyjama.

Moeten we niet meer ondernemen in onze vrije tijd? Ze de wereld laten zien? Ook al is dat een wereld van schaatsbanen, Glühwein en kerstkramen?

En toen kwam het AHA moment.

Ik was zo ongelofelijk moe toen onze vakantie begon. Weken, maandenlang keihard gewerkt, 7 dagen op 7, zonder veel pauzes. Om centjes te verdienen én mijn droom waar te maken. Een ratrace van werken, school en hobby’s. Honderden ballen in de lucht houden, terwijl we keihard werken.

Waarom? Omdat we die centjes nodig hebben voor de 2 allerbelangrijkste zaken in ons leven.

Ten eerste dat dak boven ons hoofd waarover we jaren hebben gedroomd om het te hebben. Om dat huis te kopen. Om die thuis te maken.

Ten tweede? Die kinderen waar we nog langer over hebben gedroomd. Die mensjes waar we zo ongelofelijk gelukkig van worden. Meestal toch.

Net op het moment dat ik me afvroeg of we onze kinderen niet tekort deden, opende ik onze frigo.

Die goed gevulde frigo, want we moeten geen honger lijden.

In dat ongelofelijk gezellig huis dat we konden kopen.

Heerlijk in pyjama met onze meisjes die gezond, blij en gelukkig zijn.