Ik roep al jaren luidkeels dat ‘Nee zeggen tegen anderen, JA zeggen is tegen jezelf’.

En hoewel ik dat al evenveel jaren probeer, toch is dat niet altijd zo gemakkelijk.

Want nee zeggen, is niet moeilijk. Beslissingen nemen is niet moeilijk.

Het stoppen met me te verantwoorden, wél.

Ik ben geen mens van grote voornemens. Maar aan dit pijnpunt ga ik werken.

Jezelf verantwoorden is vaak een manier om conflict te vermijden, om iemand gerust te stellen of omdat je bang bent voor afkeuring.

In mijn geval klopt dat voor een stuk, maar ik wil gewoon ook heel graag bevestiging dat ik goed bezig ben.

En… ik haat stiltes.

Aan mijn man kan je iets vragen en die antwoordt: “Nee, dat gaat nu niet.”

En die zwijgt. Ook al valt er daarna een stilte.

Als je diezelfde vraag aan mij stelt, dan krijg je mijn halve levensverhaal. Want er moet maar eens een stilte vallen. Of de moeilijke vraag ‘waarom’ volgen.

Maar op mij zijn ze boos als ik nee zeg, bij mijn man aanvaarden ze dat.

Geen uitleg, geen verantwoording, gewoon nee… het gaat niet. The end. En klaar.

Of mij dit gaat lukken, ik vraag het me af. Want ik praat uiteraard ook heel graag. 😊

Maar bevestiging of ik het goed doe, moet ik gewoon misschien in eerste instantie gaan zoeken bij mezelf. Niet bij anderen.

Klinkt dat logisch?