Extreem pissig was ik vorige week.

Waarom? Wel, de slechte week was wéér daar.

Op 10 november flikkerde ik de spaghettisaus tegen de grond, zat ik als het hoofdpersonage uit The Exorcist op mijn knieën tussen de saus te sissen tegen mijn man en liep ik rond als een kip zonder kop rond op het verjaardagsfeest van mijn dochter.

Wanneer zijn mijn ‘slechte weken’?

Enkele dagen voor mijn maandstonden en de dagen rond mijn eisprong.

De crisis op 10/11 (enkele dagen voor mijn menstruatie) kwam extra hard binnen omdat ik door rugproblemen niet kon sporten. Niet sporten zorgt voor minder water drinken, minder balans en minder leuke stofjes die vrijkomen in mijn brein. Dus bam.

Crisis afgewend. Terug op de hometrainer in de fitness gesprongen en BAM… ik was terug Queen of the world.

En dan PATS. Nog geen 10 dagen later springt mijn ei.

Het leek alsof ik amper met mijn ogen had geknipperd en daar was opnieuw een ‘slechte’ periode. Dus ik was pissig.

Ja maar Kelly, als je dat zo trackt dan is het een beetje een ‘self fulfilling prophecy.’ Als je voorspelt dat iets gaat gebeuren of dat je je zus of zo gaat voelen, dan komt dat ook uit.

Voor alle duidelijkheid… Ik heb jaren rondgelopen, niet wetende wat er met me aan de hand was. Jaren van denken dat ik gek werd, van onverklaarbare angstaanvallen, razernij, hysterie tot gedachten (in vlagen) zo donker als de nacht.

Tot de diagnose PMDD viel en alles eindelijk duidelijk werd.

Het tracken van mijn cyclus geeft me een houvast, een leidraad.

Maar volgens mijn cyclus moest dat ei nog lekker aan het sudderen zijn en ik heb niet gezegd ‘ontplof nu maar zodat ik me slecht kan voelen’.

Door het tracken kan ik mijn gedrag en mijn gevoelens plaatsen nu. Ik voel me vaak al uren op voorhand ambetant, angstig, onrustig en dan ineens voel ik de buikpijn die met mijn sprongetje gepaard gaat. En dan valt de euro.

Maar euro, dollar of roebel, het maakt niet uit wat er viel. Ik was toch pissig.