Gisteren was het zover. Het hoogtepunt van mijn maand.
En geen hoogtepunt zoals WAUW, maar wel mijn PMDD piek. Dikke miserie dus.
Donkere gedachten, angst, verschrikkelijk moe en het gevoel dat ik faalde op elk vlak in mijn leven.
Sowieso al dikke kak en dan… heb je een familiefeest.
Maar weet je wat ik de laatste tijd doe?
Ik (h)erken mijn symptomen, zie ze als deel van mezelf en ik praat erover.
Tot het vervelende toe.
Zodat mijn omgeving niet alleen begrijpt hoe ik me voel, maar ook zodat ze een verklaring hebben voor mijn gedrag.
Want op deze piek verandert niet alleen mijn gemoed, mijn hele persoonlijkheid verandert. En ik vind het heel belangrijk dat mijn familie en vrienden beseffen dat die enkele dagen waarop ik een vuurspuwende, angstige, knettergekke, miserabele hoop ellende ben, NIET de normale Kelly is.
Want vandaag kwam mijn menstruatie door en waar ik gisteren die vuurspuwende, angstige, knettergekke, miserabele hoop ellende was, ben ik vandaag het energieke zonnetje in huis. Die een blauwe hemel ziet, weet waarom ze de frigo opendeed en die niet meer vindt dat haar man te luid ademt of kauwt.
Life is good again!