Na de lovende woorden over mijn man vorige week, volgt deze week een ander soort Krachtbrief.

Enkele dagen na de lofzang mail wilde ik… scheiden.

En dat is niks nieuw, ik wil dat bijna elke maand. Want ik erger me, minstens 1 week per week, dood aan die man.

Mijn beste vriend, de papa van mijn kinderen, de liefde van mijn leven.

2 jaar geleden begreep ik er niks van.

Grote liefde de ene week, pure wanhoop de andere week.

Je zal me geen voorbeelden zien geven want voor alle duidelijkheid, ik zal mijn man nooit en plein public door het slijk halen. Uiteraard hebben we discussies en zijn er dingen die we beiden anders willen zien van elkaar, maar die momenten van pure frustratie doken maandelijks op. Ze kwamen uit het niets en ze waren vooral bizar.

In het begin begrepen we er beiden niks van, tot manlief opeens zei:

“Je doet weer zo psycho als toen je zwanger was.”

En toen viel mijn euro. Het ligt niet aan hem, het ligt aan mij.

Even kaderen…

9 maanden tijdens én 9 maanden na mijn zwangerschap (van beide kinderen) was een vuurspuwende draak er niks tegen. De hormonen raasden door mijn lijf en mijn brein zat precies vol oestrogeen mousse. Gruwelijk. Voor mezelf, maar nog meer voor mijn wederhelft.

Dus zijn opmerking deed een belletje rinkelen. Na de volgende hysterische opstoot (over een afwasmachine dat verkeerd was ingeladen), ben ik mijn cyclus beginnen tracken.

Maandstonden, eisprong.

Het patroon?

Vanaf het moment dat mijn ei springt, ontploft er ook iets in mijn brein. Waardoor ik bepaalde situaties en gedragingen anders inschat. Waardoor ik voor het minste over de rooie ga. Waardoor mijn zicht wazig wordt, mijn lijf pijn doet op de meest rare plaatsen en mijn voeten/enkels voelen alsof ze gaan breken.

Een ontploffing die ervoor zorgt dat ik mezelf niet bekwaam vind, geluiden hoor als ik in bed lig en de grootste paniekaanvallen krijg.

Waardoor het lijkt alsof mijn beste vriend me pest en dingen doet én zegt, die hij trouwens anders ook gewoon doet en zegt. Maar die ik anders interpreteer.

Alleen zorgt het gesprongen eitje ervoor dat mijn vuurspuwende alter ego tevoorschijn komt. En de echtscheiding wilt aanvragen.

Huilend zat ik bij mijn gynaecoloog 2 jaar geleden. Met mijn handen rond mijn hoofd, voorovergebogen, snottebellen wenend, al gillend dat ik het gevoel had dat ik gek werd.

Zijn antwoord?

“Je bent niet gek. Je hebt PMDD.”

Hormonen zijn iets vies. En als je twijfelt aan jezelf, kijk dan eens even in welke fase van je cyclus dat je zit. Hou in gedachten dat het over gaat. Dat is het enige advies dat ik je kan geven. Het gaat over. Beloofd.