Werken voor een baas, het is nooit mijn ding geweest. Niet omdat ik niet wil luisteren, wél omdat ik het altijd beter weet.

Je schiet nu waarschijnlijk in de lach, maar het is gewoon zo. Ik weet het ook vaak gewoon beter. Want als ik me ergens in vast bijt dan ga ik automatisch op zoek naar systemen, werkwijzen die opbrengen en je leven gemakkelijker maken.

Maar je ergens in vastbijten, betekent ook vaak heilige huisjes omver gooien, de vertrouwde werkwijze van je collega’s bedreigen én je managers terecht wijzen.

Geen werknemer materiaal dus. En waarschijnlijk de minst leuke collega ooit.

Concreet? Ik begon vaak ergens vol enthousiasme, om me dan na enkele weken ongemakkelijk én ongelukkig te voelen. Waardoor ik mezelf ziek maakte. Me liet hangen. Niet kwam opdagen. Niet voor mezelf en niet voor mijn werkgever.

Toen ik eind 2016 aankondigde dat ik graag zelfstandige wilde worden en iets wilde opstarten, was er weinig vertrouwen in mijn omgeving. Want hoe kan je iets opbouwen en een inkomen voor jezelf voorzien als je vaak niet opdaagt?

Ik begreep het, echt waar.

Dus ik ging terug voor een werkgever werken. Maar op het einde van die eerste werkdag, besloot ik ook voor mezelf te kiezen en ik richtte Drukke mama’s op.

10 maanden later volgde mijn ontslag (iets met heilige huisjes, collega’s en managers) en op 27 oktober 2017 zag mijn eigen webshop het levenslicht.

De afgelopen 8 jaar heb ik 7 dagen op 7 gewerkt, vaak 80u per week en meer, ik sta op en ga slapen met mijn bedrijf. Mijn passie, mijn levenswerk.

En raad eens?

Ik ben zelden ziek, heb nooit meer een maandag gevoel, ik mag het altijd beter weten en daag altijd op.