Afscheid nemen doet pijn. De ene keer al wat meer dan de andere.

Deze week moesten we afscheid nemen van ons moeke.

85 jaar en tot november zat ze in de fleur van haar leven. Ze reed nog rond met de auto, supporterde thuis én in het stadion hevig voor KRC Genk, nam meermaals per jaar alleen het vliegtuig naar Frankrijk en ze was overal bij.

Bij elk feest, bij elke gelegenheid. Viel er iets te vieren? Dan kon je er zeker van zijn dat ons moeke erbij was.

En toen werd ze ziek. Een luchtwegeninfectie. Die voor complicaties zorgde.

Die snel escaleerde.

Op oudejaarsavond liep alles mis.

Maar ze vocht haar weg terug.

En dan kregen we vorige week maandag dat telefoontje dat je niet wilt krijgen.

Moeke had de strijd verloren.

Intens verdriet, voor mij, onze familie én… onze meisjes.

Een week waarin we als familie en gezin dichterbij zijn gekomen. Want ook dat kan verdriet en verlies betekenen. Hechtheid. Liefde. Een front vormen.

En dat is wat we gedaan hebben en nog steeds doen.

Zorgen voor mekaar. Dagelijks berichten sturen. Vragen hoe het gaat. Huilen en luisteren.

Exact zoals moeke het zou doen.